Obala Kulina bana 9 | Blagajna:+387 33 221 682 | almir.boxoffice.nps@gmail.com
Loading Events

« All Events

  • This event has passed.

Prva repriza dramske predstave HEDDA GABLER

March 19 @ 19:30 - 21:30

 

 

REZERVIŠITE ULAZNICE ZA OVU PREDSTAVU

CIJENA: 10, 15, 20 KM

Henrik Ibsen
HEDDA GABLER
drama u četiri čina

režija: Nermin Hamzagić
dramaturgija i adaptacija: Asja Krsmanović
scenografija: Mirna Ler
kostimografija: Irma Saje i Vanja Ciraj-Džudža
scenski pokret: Thomas Steyaert
dizajn svjetla: Moamer Šaković
dizajn zvuka: Momo Lađević
asistent scenografije: Omer Šelo
asistentica produkcije: Kristina Jeličanin

inspicijent: Mustafa Zrnić
suflerka: Esmeralda Abdijević

 

Likovi:

Hedda Gabler – Mona Muratović
Jørgen Tesman – Aldin Omerović
Juliane Tesman – Jasna Diklić
Thea Elvsted – Belma Salkunić
Advokat Brack – Vedran Đekić
Ejlert Løvborg – Ermin Sijamija

premijera: 18. 3. 2022.
sezona 2021/2022

 

Uvodna riječ

Jedna od najznačajnijih Ibsenovih drama ponovo će biti postavljena na scenu Narodnog pozorišta Sarajevo nakon gotovo 59 godina (20. 9. 1964). Iako je riječ o vanvremenskom djelu i jednom od najproslavljenijih Ibsenovih komada, Hedda Gabler ipak je rijetko postavljana u bosanskohercegovačkim pozorištima. Šta je tome razlog, teško je pronaći odgovor.

Hedda Gabler nastaje 1890. godine i spada među Ibsenove komade iz simbolističke faze. Posljednja je drama koju je napisao u svom 27 godina dugačkom egzilu, prije nego što će se 1891. napokon vratiti nazad u Norvešku, gdje će napisati još četiri drame.

U svojoj simbolističkoj fazi, Ibsen istražuje duboke psihološke konflikte pojedinca i nemogućnost razrješenja sukoba između njegove stvarnosti i ideala. U tom pogledu, čini se da je Hedda Gabler jedan od najintimnijih Ibsenovih komada.

Žudeći za nemogućim idealom lijepog i dostojanstvenog, a pristajući na banalnost življenja u modernom društvu, Hedda je jedan od najnepredvidljivijih, najuzbudljivijih i najslojevitijih likova ikada napisanih. Pišući Heddu Gabler, psihološku dramu o ženi zatočenoj u kući, braku i životu koji nije željela, Ibsen slika portret ranog industrijskog društva u kome je tehnologija omogućila masovnu proizvodnju, ali je istovremeno preoblikovala društvene vrijednosti, pa se zadovoljstvo mjeri  potrošnjom, vrijednost pronalazi u kompeticiji, a samorealizacija čovjeka se očituje u tome da li je uspješno ispunio svoju društvenu funkciju. Granice individualne slobode iscrtane su linijama društveno prihvatljivog, i svaki pokušaj odstupanja predstavlja napad na krhki poredak društvenih odnosa. Porodica kao nukleus društva, postaje poligonom sukoba nesretnih ljudi, čijim životima dominira ispraznost, otuđenost i nerazumijevanje. U takav svijet, on spušta junakinju čije biće odbija da se pomiri sa onim što je okružuje i čija je tragička pogreška upravo to što je pokušala. U savremenom svijetu, Ibsenova drama ne gubi na aktuelnosti. U najekstremnijem procvatu  divljeg kapitalizma, ona je možda aktuelnija nego ikada prije.  Heddu Gabler oblikuje želja za negativnom slobodom – slobodom bez odgovornosti. Njena destrukcija odbrambeni je impuls osobe inhibirane i onemogućene da svoje želje pomiri sa stvarnošću. Zato je ova drama univerzalna, uvijek inspirativna i vrijedna gledanja. Ona je ogledalo koje otkriva tamne strane naše prirode, te  nas provocira da se suočimo sa sobom i preispitamo svoje želje i vrijednosti. Zbog toga, čini se, preziremo djelo i protagonisticu, jer vrlo surovo i ogoljeno prepoznajemo napad na usvojene principe oko kojih gradimo vlastite živote, gušeći i potiskujući u sebi sve ono što se u tu normu ne uklapa.

Govoreći kroz lik Hedde Gabler, Ibsen zapravo govori o pitanjima koja ga muče kao pisca. Lijepo, dostojanstveno i vječno kao ideali kojima teži, spram ispraznosti buržujskog života i poštivanja društvene norme, čine da i pisac i lik zauzimaju poziciju cinika svjesnog problema, ali bez mogućnosti da se s njim pomire.

Ne bi bilo čudno da je upravo to razlog zašto Heddu Gabler ne gledamo često u našim pozorištima. Možda se prosto bojimo šta možemo vidjeti u tom ogledalu.

Nermin Hamzagić i Asja Krsmanović

 

Nermin Hamzagić, reditelj

Nermin Hamzagić  rođen je 1986. Diplomirao je režiju na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu, gdje trenutno radi kao asistent na predmetu Režija.

Svoju prvu profesionalnu predstavu Kopenhagen (2008) autora Michaela Frayna, režirao je u produkciji East West Centra iz Sarajeva. U produkciji iste kuće režirao je dokumentarni film Dreamers (2009), koji je uvršten u zvaničnu selekciju dokumentarnog programa 15. Sarajevo film festivala i Festivala dokumentarnog filma Jihlava. Režirao je predstavu Ulica divljih kestenova autora Danila Kiša u koprodukciji sa Međunarodnim festivalom MESS (2011). Godine 2012. režira predstavu Strah i bijeda Trećeg rajha – 99 %, u produkciji Sarajevskog ratnog teatra, koja je uvrštena u zvanični program Future MESS, 52. međunarodnog teatarskog festivala MESS. U Narodnom pozorištu Sarajevo, režirao je 2013.  predstavu Tartuffe, Molierea. U koprodukciji MESS Teatra, Narodnog pozorišta Sarajevo i East West Centra Sarajevo, režirao je predstavu Pobunjenik M. K. (2014) – dramatizaciju novele Michael Kohlhaas Heinricha von Kleista. U produkciji teatarskog festivala MESS, Arthuba i Muzeja savremene umjetnosti Ars Aevi, postavlja performans Atlete srca (2016). Teatarski performans Welcome (2017), nastao u koprodukciji kuće Kontakt i MESS-a, osvojio je čak tri nagrade na Internacionalnom teatarskom festivalu MESS: Nagradu publike, Specijalno priznanje žirija i Specijalnu nagradu za upotrebu zvuka/muzike u predstavi.

U produkciji SCCA/Pro.ba režirao je kratki igrani film Kalo (2014), koji je na 21. Sarajevo film festivalu 2015. nagrađen Specijalnom nagradom žirja, kao i dokumentarni film Soul Train (2014) i kratki film Intervju (2017). Njegov debitantski film Pun mjesec (2019), u produkciji SCCA/Pro.ba, nominovan je za nagradu Europske filmske akademije u kategoriji European Discovery – Prixi Fipresci 2020, te osvojio nagradu Ekumenskog žirija na Cottbus film festivalu, gdje je premijerno i prikazan.

Od 2018. član je Umjetničkog savjeta Internacionalnog teatarskog festivala MESS, a od 2020. član Upravnog odbora Udruženja filmskih radnika Bosne i Hercegovine.

 

Asja Krsmanović, dramaturginja

 Rođena je 1988. godine u Sarajevu. Diplomirala je na Akademiji scenskih umjetnosti u Sarajevu, Odsjek za dramaturgiju. Trenutno završava master studij na istom odsjeku.

Kao dramaturginja potpisuje predstave: Strah i bijeda III Reicha – 99%, B. Brecht, režija: Nermin Hamzagić, SARTR (2012); Tartuffe, J. B. P. Moliere, režija: Nermin Hamzagić, Narodno pozorište, Sarajevo (2013); Pobunjenik M. K., prema motivima novele Michael Kohlhaas Heinricha von Kleista, režija: Nermin Hamzagić, Narodno pozorište Sarajevo (2014); Welcome, režija: Nermin Hamzagić, Kontakt i MESS (2017); Balkanski rekvijem, D. Basha, A. Imširević, A. Bašović,  režija: Stevan Bodroža, Hundsturm teatar Beč i Bosansko narodno pozorište Zenica (2014);  Svakog trena mislim na te, zemljo moja, A. Imširević, N. Antulov, T. Bijelić, režija: Stevan Bodroža, Bosansko narodno pozorište Zenica (2015);  Sanjska služba, reditelj i koreograf: Željko Božić, Cankarjev Dom, Ljubljana (2016); Ljudožderka, ili kako sam ubila svoju porodicu Lejla Kalamujić, režija: Lajla Kaikčija, Bosansko narodno pozorište Zenica (2019); Bajka o bajkama, Jasmina Stanković Amadei, režija: Sanin Milavić, Pozorište mladih Sarajevo (2020).

Od 2011. godine do danas radi kao koordinatorica, a zatim menadžerica Takmičarskog igranog, Takmičarskog kratkog i programa U fokusu, Sarajevo Film Festivala, a od 2017. godine radi selekciju i vodi Takmičarski program – Studentski film.

Scenaristica je kratkog igranog filma Kalo, u režiji Nermina Hamzagića, SCCA/Pro.ba (2014), rediteljica i scenaristica kratkog filma Kraj dana (2017).

Jedna je od pokretačica i prva selektorica Festivala srednjoškolskog teatra Juventafest. Članica je balkanske mreže za prevođenje dramskih tekstova EURODRAM. Od 2018. članica je Umjetničkog savjeta Bosanskog narodnog pozorišta Zenica.

 

Thomas Steyaert, koreograf

Thomas Steyaert je belgijski scenski i likovni umjetnik sa trenutačnom adresom u Sarajevu. Karijeru počinje kao izvođač u plesnoj trupi belgijskog koreografa Wima Vandekeybusa, Ultima Vez. U tom istom periodu sarađuje sa Toneelgroep Amsterdam, pod umjetničkim vodstvom reditelja Ive van Hovea i sa Royal Flemish Theatre, pod umjetničkim vodstvom Jana Goossensa. Godine 2010, sa kolegom Raulom Mariom,  s kojim blisko sarađuje godinama, počinje razvijati umjetnički izraz koji bi se mogao posmatrati kao analogija unutarnjeg kretanja društva – pokret kao sredstvo kojm mapira, testira i transformira specifične postojeće strukture u određenom  vremenskom periodu, a koji generira mogućnosti za različita čitanja u prepoznavanju osnovnih humanističkih vrijednosti i društvenih odnosa. Njihov rad je prikazan u pozorištima, muzejima, galerijama, site-specific lokacijama, na festivalima u Evropi i svijetu. Steyaert također sarađuje sa praškom kompanijom Cirk La Putyka, koja se bavi savremenim cirkuskim izvođenjem, pod umjetničkim vodstvom Rosta Novaka.  U bosanskohercegovačkom teatru Steyaert je aktivan od 2012. godine, sarađujući sa rediteljima Nerminom Hamzagićem, Selmom Spahić, Harisom Pašovićem i drugima. U Bosanskom narodnom pozorištu Zenica režirao autorsku predstavu If somebody speaks, it gets lighter, a u teatru SARTR predstavu Sarajevo Feeling, Almira Bašovića. Godine 2016. u Sarajevu osniva umjetnički kolektiv Moving Island koji se bavi društveno angažiranom umjetnošću. Usko sarađuje sa Internacionalnim teatarskim festivalom MESS, koji mu pruža podršku u realizaciji postojećih projekata. Steyaert također predaje savremeni ples i bavi se slikarstvom.

 

Mirna Ler, scenografkinja

Mirna Ler rođena je 1984. godine. Diplomirala je 2010. na Arhitektonskom fakultetu u Sarajevu. Osam godina radila je kao asistentica tehničkog direktora Sarajevo Film Festivala.

Prvi profesionalni angažman u teatru imala je 2011. godine, kao asistentica scenografkinje Vanje Popović u pripremi predstave Radnja na uglu Miklósa Lászlóa, u režiji Françoisa Lunela, a u produkciji Kamernog teatra 55 i Udruženja Kontakt. U istom teatru 2012. godine imala je i prvi samostalni angažman kao scenografkinja u pripremi predstave Sumnja Johna Patricka Shanleya u režiji Selme Spahić. Do sada je radila na 20 predstava, od kojih izdvaja: Grebanje ili Kako se ubila moja baka Tanje Šljivar, Tajna džema od malina autora Karima Zaimovića, u dramatizaciji Bojane Vidovsavljević, Adnana Lugonića i Darija Bevande, Skupština, Kokoš, Liliom, 1981, Ono što nedostaje, Sedam te Sedam strahova sve u režiji Selme Spahić; Divlje meso, Sve se nekako preživi osim smrti, Osramoćeni u režiji Dine Mustafića; Aveti u režiji Andreja Nosova; Antigona – 2000 godina kasnije u režiji Lenke Udovički; Nigdje nikog nemam u režiji Albana Ukaja; Kavkaski krug kredom u režiji Paola Magellija i druge. Prvo samostalno filmsko scenografsko iskustvo ostvarila je 2015. godine radeći na igranom filmu Smrt u Sarajevu, u režiji Danisa Tanovića. Do sada je radila na tri dugometražna i tri kratkometražna filma: Muškarci ne plaču u režiji Alena Drljevića; Ne ostavljaj me u režiji Aide Begić; Dah u režiji Ermina Brave; What is This Country Called Now? u režiji Josepha Piersona, te Quo Vadis Aida? u režiji Jasmile Žbanić. Četiri godine je radila kao tehnička direktorica Internacionalnog teatarskog festivala MESS.

Dobitnica je kolektivne nagrade Asocijacije arhitekata BiH za najbolju arhitektonsku ideju u 2011. godini (za internacionalni konkursni projekat Block 21, Szeged, Mađarska); Nagrade 29. susreta pozorišta BiH u Brčkom 2012. godine za scenografiju predstave Grebanje ili Kako se ubila moja baka; Nagrade Radovan Marušić Festivala bh. drame u Zenici za scenografiju predstava Grebanje ili Kako se ubila moja baka, Tajna Džema od malina, te Sedam strahova; Specijalnog priznanja žirija za scenografiju Internacionalnog teatarskog festivala Mess 2013. godine za predstavu Tajna džema od malina; Plakete grada Jajca, 34. pozorišnih/kazališnih igara za scenografiju predstave Divlje Meso.

 

Vanja Ciraj i Irma Saje, kostimografkinje

Irma Saje rođena je u Sarajevu 1979. godine. Vanja Ciraj rođena u Sarajevu 1981. godine. Sa profesionalnim angažmanima počinju paralelno i nakon završetka Akademije likovnih umjetnosti na Odsjeku za produkt dizajn, te kao dizajnerice profesionalno djeluju još od 2002. godine. U pomenutom periodu realiziraju niz zajedničkih projekata u oblasti modnog dizajna i kostimografije kao članice autorskog tima i suvlasnice branda OSHYOSH, prepoznatljivog po unikatnom modnom iskazu. Pojedinačno i zajednički djeluju i u oblastima filmske kostimografije, produkt dizajna, scenografije, oblikovanja enterijera i ilustracije. Modni produkti iz njihovih radionica i projekti iz oblasti modnog oblikovanja i srodnih djelatnosti koje potpisuju, svoje su mjesto uspješno pronalazili na lokalnoj i međunarodnoj sceni kroz niz realiziranih kolekcija umjetničkog i prodajnog karaktera, te prezentacije, revije i izložbe u Sarajevu, Zagrebu, Ljubljani, Grazu, Beču, Londonu, New Yorku itd. U oblasti kostimografije, osim filmske produkcije i advertisinga, poseban profesionalni fokus ipak imaju u domenu teatra, kojem se uvijek rado vraćaju, te potpisuju četrdesetak autorskih kostimografskih rješenja za dramske predstave, savremeni balet, operu i koncerte, a među kojima su i neke internacionalne produkcije, kao i višegodišnje uspješne saradnje sa rediteljima.

 

 

 

 

 

 

Details

Date:
March 19
Time:
19:30 - 21:30
Event Category: